Will Heggie

Pierwszy basista, przyjaciel Robina, współzałożyciel Cocteau Twins. Zagrał na Garlands, Lullabies i Peppermint Pig. Odszedł na początku 1983 r.
- podobno wyprowadzka z małego Grangemouth do Londynu to dla niego było trochę za dużo. Został więc w rodzinnym mieście, gdzie wkrótce dołączył do zespołu Lowlife.


Pierwszy skład zespołu.

Mitsuo Tate

Ben Blakeman

Drugim gitarzystą zaangażowanym na trasę w 1990 r. był Ben Blakeman. Za namową swojej dziewczyny odpowiedział na ogłoszenie prasowe. Ben grał także na trasie promującej Four-Calendar Cafe.

Benny DiMassa

Planując trasę promującą Four-Calendar Cafe (1994) Robin stwierdził, że gitarzyści to za mało i automaty perkusyjne pójdą w odstawkę. Zatrudniono aż dwóch perkusistów.
Wcześniej DiMassa grał z kilkoma zespołami z kręgu 4AD: The Wolfgang Press, AR Kane i Frazier Chorus.
Aktualnie Benny D jest producentem muzycznym i prowadzi Power Studio w Londynie, gdzie nagrywali m.in. Depeche Mode i Robbie Williams

David „Polf” Palfreeman

Polf grał na perkusji już jako nastolatek - w 1991 dołączył do zespołu Cabaret Voltaire i poznał muzyków z Cocteau Twins. W 1994 Cocteau zabrali go w trasę Four-Calendar Cafe - obsługiwał przeróżne perkusyjne przeszkadzajki. Można go usłyszeć w akustycznej wersji Bluebeard. Zagrał też w kilku utworach na solowym albumie Simona.Planując trasę promującą Four-Calendar Cafe (1994) Robin stwierdził, że automaty perkusyjne pójdą w odstawkę - w ten sposób do koncertowego składu dokoptował Benny. Wcześniej DiMassa grał z kilkoma zespołami z kręgu 4AD: The Wolfgang Press, AR Kane i Frazier Chorus.

Vincenzo „Vinnie” Lammi

Vinnie został zaangażowany jako perkusista podczas trasy Milk & Kisses w 1996 r. na miejsce Steve'a Monti (The Curve, Jesus and Mary Chain), który w ostatniej chwili zrezygnował. W 1997 pojawił się w kilku utworach na solowej płycie Simona.
Bębnił dla najróżniejszych artystów: m.in. Robbiego Williamsa, Supergrass i dziewczyn ze Spice Girls: Melanie C i Emmy Bunton.

Lincoln Fong

Poznał Liz i Robina w 1984, w londyńskim studiu, podczas miksowania Ivo z płyty Treasure. Później został wieloletnim realizatorem dźwięku (w studiu jak i podczas tras koncertowych). Pracował także w studiach Cocteau Twins - w Acton i September Sound w Twickenham.
Sam grał na basie w Moose i koncertował z Jesus and Mary Chain.

Mark Clifford

Artysta z kręgu muzyki elektronicznej. W 1995 roku zrealizował remiksy na EP-kę Otherness. Rok później znalazł się na trasie Milk & Kisses, gdzie miksował na żywo trzy piosenki: Pitch the Baby, Wax and Wane i Aloysius.
Mark grał w zespole Seefel i Disjecta, a w 1999 założył z wokalistką jazzową Sophią Hinkley duet Sneakster.

Mark o pracy nad Otherness: Odkryłem Cocteau Twins w wieku trzynastu lat, byli wtedy dla mnie naprawdę ważnym zespołem. Pamiętam, jak myślałem: „chcę tworzyć muzykę, chcę pracować z Cocteau Twins.” A więc tak było. Kiedy nagrałem z Seefeel pierwszą epkę, „More Like Space”, wysłałem jeden egzemplarz Elizabeth ze słowami „jestem fanem waszej muzyki odkąd pamiętam.” To było w pewnym sensie podziękowanie. Nie robiłem sobie nadziei na żadną odpowiedź, czy coś w tym stylu. To był taki gest. Wcale nie myślałem, że im się spodoba. A potem dostałem list od Robina, w którym napisał, że płytka bardzo mu się spodobała i czy mam ochotę się z nimi spotkać. Pojechałem z kolegą z Seefeel, Darenem Seymourem, pogadaliśmy z nimi - byli bardzo mili i przyjaźni. Spodziewałem się wrogich i nastawionych na konfrontację ludzi, ale takimi się nie okazali. To najspokojniejsi ludzie na świecie (śmiech). Posłuchaliśmy nagrań demo ich nowego materiału. Wtedy wydawało nam się to naturalne, ale jak tylko wyszliśmy zaczęło się: „O jeny, gadaliśmy sobie z Robinem Guthrie, słuchaliśmy jego nowych piosenek, kiedy je miksował.” Zrobiliśmy chyba dobre wrażenie, bo niedługo potem Robin zadzwonił i spytał: „niechciałbyś do nas przyjechać i zrobić coś razem?” Po prostu miałem sobie wybrać ich piosenki - które tylko chciałem - i zremiksować je. To było... normalnie zaprowadzł mnie do pokoiku, w którym przechowywał wszystkie nagrania Cocteau. Powiedział: „zrób dwie piosenki z materiału na nowy album i wybierz sobie jakiekolwiek dwie ze starszych płyt.” Więc popatrzyłem na te wszystkie taśmy i pomyślałem „poproszę tę i tę.” Odjazd. To naprawdę nie było skomplikowane. W zasadzie skończyło się na przyjacielskiej przysłudze.    Perfect Sound Forever, online music magazine

Harold Budd

Pianista i kompozytor. Pod koniec 1985 r. współpracował z Cocteau Twins nad muzyką do programu telewizyjnego. Z obrazu nic nie wyszło, lecz rok później nakładem 4AD ukazał się album The Moon and the Melodies, na którym znalazł się materiał muzyczny. Budd nagrał kilka albumów w studiu September Sound. W 2004 r. nagrał z Robinem ścieżkę dźwiekową do filmu Mysterious Skin, a później panowie wydali jeszcze kilka wspólnych płyt.


Sesja nagraniowa w 2006 r.

Ivo Watts-Russel

Założyciel kultowej ongiś wytwórni 4AD po przesłuchaniu dema z miejsca podpisał kontrakt z Cocteau Twins, wyprodukował debiutancki album i pierwszą EP-kę. Ivo był pomysłodawcą „supergrupy” This Mortal Coil i projektu The Hope Blister. Pod koniec lat 90. sprzedał swoje udziały 4AD i usunął się w cień. O albumie Heaven or Las Vegas miał powiedzieć, że to najlepsza płyta wydana przez 4AD.

John Peel

Legenda brytyjskiego radia, prezenter programu pierwszego BBC w latach 80. przyczynił się do sukcesu Cocteau Twins, promując zespół w swych audycjach. W zwyczaju było nagrywanie specjalnych wersji utworów - wszystkie znalazły się na kompilacyjnym albumie BBC Sessions. John zmarł w listopadzie 2004 roku.

Simon Raymonde tak wspomina legendę: John Peel pod koniec lat 70. wywierał duży wpływ na pokolenie studentów, punków, ludzi, szukających stacji radiowej, która nie puszczała by Queen czy Eltona Johna 24 godziny na dobę. Zapoznał nas z mnóstwem wspaniałej muzyki, dzięki czemu mogliśmy dalej szukać jej sami: The Pop Group, The Fall, Joy Division... itd, itp.
Miał studio w Maida Vale, zapraszał tam różne zespoły na sesje nagraniowe. Nagrywał z nimi cztery kawałki. Każdej nocy prowadził program radiowy w godzinach 22-24. Po powrocie z koncertu czy pubu, Peel wciąż nałogowo słuchał muzyki. To strasznie fajny facet i bardzo go podziwiam.

Richard Thomas

Saksofonista i perkusista grupy Dif Juz (ich muzyką zachwycony był Robin). Richard zagrał na saksofonie i tablach na albumie Victorialand, występował gościnnie na trasie koncertowej 1986 (w utworze Lazy Calm). Wziął też udział w nagraniu albumu The Moon and the Melodies.
Po rozwiązaniu Dif Juz Thomas bębnił m.in. w Jesus And Mary Chain.

Faye Wong    strona www

Gwiazda z Hong Kongu - w 1994 nagrała po chińsku kowery Bluebeard i Know Who You Are At Every Age. W 1996 przerobiła Rilkean Heart. Poczynania Faye spodobały się Koktajlom na tyle, że napisali jej trzy kompozycje (dwie nagrali później sami jako Tranquil Eye i Touch Upon Touch). Na azjatyckim wydaniu Milk & Kisses wokal Faye wmiksowano w piosenkę Serpentskirt.

Gordon Sharp

Wokalista zespołu CINdYTALK, użyczył głosu w Hazel i Dear Heart, piosenkach nagranych podczas sesji u Johna Peela w styczniu 1983 r. Są one dostępne na składance BBC Sessions. Gordon wziął również udział w nagraniach This Mortal Coil.


Występ Gordona z Cocteau Twins.

John Fryer    strona www

Producent i realizator dźwięku. Rozpoczął karierę w Blackwing Studio współpracując z wytwórnią 4AD - z Cocteau pracował przy Head Over Heels i Sunburst and Snowblind, maczał palce w projektach This Mortal Coil. Potem rozszerzył muzyczne horyzonty, wyprodukował nagrania m.in.: Nine Inch Nails, HIM, Cradle of Filth, Depeche Mode, Die Krupps. John ma własną niezależną wytwórnię - Something To Listen To.

John tak wspominał współpracę z Cocteau: - Garlands nagraliśmy w londyńskim studiu Blackwing,a Head Over Heels w Palladium Studios, w Edynburgu. Podczas nagrywania debiutanckiej płyty członkowie zespołu byli bardzo onieśmieleni - nie sądzę, by kiedykolwiek wcześniej wyjeżdżali poza rodzinną Szkocję. Ale stworzylismy wtedy unikalne brzmienie, które Robin z biegiem czasu rozwijał.
Na drugim albumie eksperymentowaliśmy, podpinając gitarę we wszystko, co się dało, przez każdy przetwornik, jaki wpadł nam w ręce. W ten sposób współpracowałem z każdym zespołem: podłączajmy instrumenty do wszystkiego, co się da i zobaczmy, jakie brzmienie otrzymamy.
- W ramach projektu This Mortal Coil nagraliśmy też z Robinem i Liz piosenkę Song to the Siren Tima Buckleya. Dziś to nagranie cały czas się broni. Nie włożyliśmy w jego produkcję nie wiadomo jakiego wysiłku. Jak słychać, to bardzo prosta rzecz, bo - jak wiele piosenek, które okazują się ponadczasowymi - powstawała jako „zapychacz” na stronę b singla. Dzięki temu nie czuliśmy więc żadnego ciśnienia, nie przesadziliśmy z produkcją, z miksem.

Alan Rankine

To jedyny producent zatrudniony przez Cocteau spoza kręgu 4AD. W 1983 wyprodukował EP-kę Peppermint Pig, ale zespół nie był zadowoleni z tej współpracy. Rankine był członkiem duetu The Associates.

Nigel Grierson

Artysta, który z Vaughanem Oliverem tworzył w latach 80. spółkę
23 Envelope, dbająca o wizerunek plastyczny firmy 4AD. Nigel był odpowiedzialny za fotografie do okładek, kręcił też teledyski. W 1988 r. odszedł i zajął się tworzeniem klipów i spotów reklamowych.

Vaughan Oliver

Oliver w 23 Envelope zajmował się grafiką i typografią. Po odejściu Griersona zmienił pseudonim na v23, zatrudnił kilku współpracowników i projektował już nie tylko dla 4AD. Swoje prace wydał w kilku albumach, m.in. „Viscereal Pleasures” i „This Rimmy River".

Oliver o projektowaniu okładek dla Cocteau: W przypadku większości okładek dla Cocteau Twins słuchałem i myślałem nad muzyką, wnikałem w jej atmosferę.. Czasami jest łatwiej, kiedy ma się jakiś temat, motyw. Cocteau Twins nie pozwoliliby nam nigdy szukać go w fotografii, nie można ich było do tego zmusić. „Nasza muzyka nie jest o tym, czy o tamtym” - mówili. Tam nie ma przedmiotów. Punktem centralnym była zawsze prosta tekstura. Czasami to było doprawdy frustrujące, bo nie było niczego, do czego można byłoby się odnieść. Ale ich teksty były w tym czasie abstrakcyjne, niezrozumiałe, a z pewnością nie dosłowne, rozumiem więc, czemu nie chcieli czegoś konkretnego. To chyba określiło nasz eteryczny styl.

Walter Wick    strona www

Fotograf i autor książek dla dzieci ze zgadywankami. Stworzył ilustracje będące podstawą okładek albumu Four-Calendar Café i towarzyszących singli. - Tak właśnie wygląda wnętrze mojej głowy - zażartował na temat tych ilustracji Robin Guthrie.


Oryginalne ilustracje przygotowane przez artystę.